Καθώς στη θάλασσα το ολόγιομο βυθίζεται φεγγάρι,
σε αστέρια που ξεθώριασαν το νου μου ταξιδεύω,
κάνω επίκληση στον ουρανό, τη μοναξιά να πάρει,
στα κύμματα να φέρουνε, εκείνη που γυρεύω.

Εκείνη που ερωτεύτηκα, όσο καμία άλλη,
εκείνη που αγάπησα με όλη την καρδιά μου,
που μ’ έκανε να νιώσω εδώ, του έρωτα τη ζάλη,
που μ’ έκανε να την ποθώ, με όλο το κορμί μου.

Μου έχει κλέψει το μυαλό, και την καρδιά μου έχει,
όνειρα χτίζαμε μαζί, μα η τύχη μ’ είχε άχτι,
γιατί η ζωή απ’ το όνειρο έτη φωτός απέχει,
και απ’ έναν έρωτα φωτιά, μένει μονάχα η στάχτη.

Από τον άνεμο ζητώ, δειλά να την αγγίξει,
από την άμμο ένα φιλί, γλυκά να της αφήσει,
πόσο πολύ την αγαπώ, ο ουρανός ας δείξει,
και το φεγγάρι στο αφτί, ας της το ψιθυρίσει.

02.07.2007

Μακριά σου βιάζεται ο ήλιος να βασιλέψει,
και αργεί να ανατείλει το πρωί,
σα στοιχειό που θα θεριέψει,
εσένα μου θυμίζει κάθε του αέρα αναπνοή.

Μακριά σου ο ουρανός, εσκοτεινιάζει,
σκεπάζει της καρδιάς μου τη μεριά,
με σύννεφα πολλά και μια σκιά που με τρομάζει,
καθώς σαπίζει όσα πίστευα ιερά.

Μακριά σου τα λουλούδια δεν ανθίζουν,
δε γελάει πια ο ουρανός,
μακριά σου οι θάλασσες αφρίζουν,
οι λέξεις γίνονται θυμός.

Μακριά σου όλα είναι άδεια,
δεν ακούω πια λαλιά,
και με τρώνε τα σκοτάδια,
όταν θυμάμαι τα παλιά.

Μακριά σου τρεμοσβήνουν,
του παρελθόντος τα κεριά,
πρώτα ανάβουν και έπειτα για πάντα σβήνουν,
καθώς φεύγεις μακριά.

07.12.2003

Ο έρωτας δε ζει σε τύπους,
της καρδιάς μετράει τους χτύπους,
και όσο εκείνοι δυναμώνουν,
όλα μέσα σου θολώνουν.

Μη τον ψάχνεις στα βιβλία,
μην ακούς πώς είν’ χημεία,
δεν κολλά με τις ενώσεις,
δεν τον ξέρεις, πριν τον νιώσεις.

Δε τον βλέπεις κάθε μέρα,
μα υπάρχει στον αέρα,
στης κιθάρας μου τον ήχο,
σ’ ένα βλέμμα, ένα στίχο.

Στο ψέμα ο έρωτας πεθαίνει,
την αλήθεια περιμένει,
μια κουβέντα όταν νυχτώνει,
να μη νιώθεις άλλο μόνη.

Βρίσκεται σ’ ένα του χάδι,
κρύβεται μες το σκοτάδι,
μια αγγαλιά να μη φοβάσαι,
στο φιλί όταν κοιμάσαι.

Καν’ τον έρωτα θεό σου,
πίστεψε στον εαυτό σου,
και όταν δεν το περιμένεις,
ένα θαύμα θα συμβεί.

Ο έρωτας ζει και είναι εδώ,
μη τον σκοτώνεις με ρεαλισμό,
μη προσπαθείς με μυαλό να σκεφτείς,
κλείσε τα μάτια, ξεκίνα να ζεις.

Να ακούς την καρδιά σου και όπου και αν βγεις,
να ονειρευτείς, αξίζει θα δεις,
μόνο μην ψάνεις τον προορισμό,
είναι ταξίδι χωρίς γυρισμό

20.10.2008

Βρέχει και μυρίζει θειάφι η βροχή,
το χώμα που πατάω, μπαρούτι μυρίζει,
το μυαλό μου κολλημένο σε μια άλλη εποχή,
η καρδιά μου μες τη βροχή, μονάχη βαδίζει.

Σωπαίνω και γύρω μου ήχοι πολλοί,
πόρτες που τρίζουν, καρδιές που ραγίζουν,
δίπλα μου κλαίει μοναχό ένα βιολί,
για ανθρώπους που έρωτες δε μπορούσαν να ορίζουν.

‘Ονειρα θάβονται σε στιγμές σκοτεινές,
αισθήματα πνίγονται στην άκρη του ονείρου,
αγάπη ζητούν σε καρδιές μακρινές,
ψάχνουν ελπίδα στο τέλος του απείρου.

‘Ανθρωποι που βρήκαν τις πόρτες κλειστές,
βλέπουν το όνειρα μακριά να πετάει,
χάνονται μόνοι, σε χλωμές μουσικές,
μιλούν συνεχώς, και η σιωπή τους μιλάει.

Και αυτοί κολλημένοι, έξω απο μια πόρτα κλειστή,
να προσδοκούν οτι μια μέρα θ’ ανοίξει,
θα περιμένουν για χρόνια και αυτή θα μένει κλειστή,
κανείς δε μπορεί να την αγγίξει.

Με δίχως όνειρα, χωρίς αγάπη, δίχως έρωτα,
βλέπουν έναν κόσμο σκληρό και σκοτεινό,
χωρίς ελπίδα σαπίζουν σε βράδια αξημέρωτα,
ελπίζουν μόνο σε ένα αστέρι πρωινό.

Υπάρχει ένας κόσμος που δεν έχουν δει,
κρυμμένος στα μάτια αυτής της κοπέλας,
νιώθω πρώτη φορά από όταν ήμουν παιδί,
ότι η αγάπη αγγίζει τα όρια της τρέλας.

24.10.2006

Δώδεκα η ώρα που δείχνει το ρολόι,
και κάποια μάνα δίπλα του που λέει μοιρολόι,
ο γιος της ο μονάκριβος που έφυγε στα ξένα,
δεν πρόλαβε στο χέρι του, να βάλει εψές της πένα.

Πουλάκι κάθισε στης μυγδαλιάς το πιο ψηλό κλαδί,
και η φωνή του έκαιγε σα φλογερό δαδί,
νέο λυπητερό της έφερνε, που πόναγε πολύ,
κρύωνε, κι η καρδούλα του χτυπούσε σα τρελή.

Μαράζωνε και η μάνα ακούγοντας αυτά,
με μια φωνή που ερχότανε από το πουθενά,
απέθανε ο γιόκας της, σκοτώθηκε νωρίς,
και είναι τώρα στα χώματα μιας ξενισμένης γης.

Χώματα ξένα σκεπάζουν το κορμί του,
ένα κυπαρίσσι υψώνεται, στη μέση, στην αυλή του,
και νεκρική πομπή δεν έσυρε το νεκρικό κορμί του,
παπάς κανείς δεν έψαλε να σώσει τη ψυχή του.

10.12.2003

Υπάρχει ένα ιδανικό που αξίζει να παλέψεις,
και αλήθεια πέθαναν πολλοί, μεγάλοι ήρωες και επαναστάτες,
για λευτεριά παλεύοντας έθνους, μυαλού και σκέψης,
ενάντια σε ταξικούς φραγμούς ή εθνικούς και βάρβαρους δυνάστες.

Απ’ το Ψωμί Παιδεία Ελευθερία, ως τη λευτεριά του έθνους,
είναι πολλοί οι αγωνιστές, πολλοί οι λαβωμένοι,
είχαν για όπλο την ψυχή, και ασπίδα απείρου σθένους,
γι’ αυτό απ΄ τους μεγάλους ήρωες, μόνος κανείς δε μένει.

Θέλει αγώνες δύσκολους, της ελιάς, να εγερθεί ο κλώνος,
να ρίξεις χάμω τα δεσμά, να μείνει ελεύθερο το χέρι,
θέλει θυσίες μπόλικες και ειναι βαρύς ο πόνος,
στον ουρανό ψηλά να βγει, της λευτεριάς το άσπρο περιστέρι.

Μα αν υπάρχει θάρρος στην καρδιά, αυτό μονάχα φτάνει,
της λευτεριάς τη φλόγα άσβεστη ψηλά να την κρατήσει,
κάθε βάρβαρο και σκλαβικό δεσμό για πάντα να ξεκάνει,
και ο κόσμος όλος αιώνια, ελεύθερος να ζήσει.

12.03.2007